Mit podkreśla funkcjonalną współzależność stanów, odwołując się do obrazu ciała złożonego z odrębnych członków (głowa, ramiona, uda, stopy), zróżnicowanych hierarchicznie, lecz współpracujących harmonijnie na rzecz całości. Za pełnoprawnych członków społeczeństwa byli uważani już w epoce wedyjskiej (XII-VII/VI w. p.n.e.) jedynie przedstawiciele 3 pierwszych w. Ich rangę potwierdzał dostępny tylko dla nich i tylko dla mężczyzn ceremoniał inicjacyjny (upanajana), po którego przebyciu otrzymywali miano "podwójnie urodzonych" (dwidźa). Śudrowie, tworzący najniższy stan, nie mieli prawa do aktywnego uczestnictwa w prestiżowych rytuałach wspólnotowych. Ograniczony był także ich dostęp do dóbr kultury, zwł. tych, które wiązały się z użyciem sakralnego języka (sanskryt). W klasyfikacji w. nie mieściły się liczne grupy ludności (ćandalowie, niedotykalni) oraz cudzoziemcy.